Follow the Landy: Terug naar Kaapstad!!!

Onze Land Rover was in juni al vertrokken naar Kaapstad en nu mogen we er eindelijk achteraan. Tot nu toe gaat het allemaal net goed. De auto is pas sinds 2 dagen door de douane in Kaapstad na een ruime week op de kade te hebben gestaan. Men was van alles kwijt maar vooral de bonnetjes dat iedereen in de keten keurig was betaald. Duncan, de man die het transport organiseerde, is er erg druk mee geweest maar de auto staat op zijn terrein.

Kaapstad

Wij zijn op tijd op Schiphol en merken helemaal niets van alle horrorverhalen rondom extreme drukte. Het effect is dat we veel te vroeg zijn. Gelukkig is het borreltijd dus we komen de tijd wel door. Sowieso smaakt het wijntje wel goed, we zijn een klein beetje zenuwachtig omdat het nog maar de vraag is of Tamara, Sem en Tess wel tot Zuid Afrika worden toegelaten. We hebben immers 3 jaar geleden ons visum “overstayed” waarna we allemaal als “persona non grata” zijn gemarkeerd.

Kaapstad

Een veelvoud van telefoontjes en bezoeken aan de Zuid Afrikaanse ambassade in Den Haag hebben niet mogen helpen om van die status af te komen. We kwamen niet verder dan de hoopvolle tip: ”ik zou niet gaan, jullie worden waarschijnlijk teruggestuurd”**. Met die zelfde tip is het Robert in maart, op de terugreis van een duikvakantie in Mozambique, overigens wel gelukt Johannesburg even binnen te komen.

We vliegen via Frankfurt naar Kaapstad en komen volgens planning om 10:00 uur s’ochtends aan. Vader en moeder hebben allebei niet echt geslapen maar toch hebben we er zin in. Op naar de douane. Het kost ons precies 25 minuten om door de grens te komen. Men is erg behulpzaam en los van het feit dat we het nog steeds niet eens zijn met de boete betalen we zonder morren. We zijn in Zuid Afrika!

Kaapstad

Duncan pikt ons op bij de luchthaven en we rijden naar zijn camping African Overlanders. Ondertussen laten we het Afrikaanse straatbeeld weer op ons inwerken. Het voelt nog steeds heel bekend. Een uurtje later rijden we er zelf. We gaan naar Somerset waar we een tweede daktent op onze auto laten monteren en wat boodschappen voor de komende dagen doen. In de vroege avond zijn we terug en rond 21:00 uur kruipen we moe maar tevreden in onze slaapzakken.

Na een prima maar erg koude nacht hebben we nog wat werk te doen. De Land Rover heeft nog een laatste reparatie nodig. Ze lijdt aan de “wobble of death” wat zoveel zeggen wil dat de voorwielen rond een snelheid van 85km/u in een harmonische trilling raken. Nu is dat nog controleerbaar maar het zal snel erger worden. Oorzaak: Robert die zich niet helemaal aan de reparatiehandleiding houdt ;-).

Voordeel is dat hij weet wat er moet gebeuren en na 6 uur schroeven zijn beide fusees opnieuw in elkaar gezet en nu wel volgens het boekje afgesteld. Na een snelle douche gaat de vakantie beginnen. We rijden naar Stellenbosch voor de Vrijmibo waarna we gezellig een hapje eten. Dat op de terugweg de verlichting niet goed werkt (o ja: daar was ook nog iets mee) deert ons niet. We hebben gelukkig lampen genoeg op de auto en komen veilig terug.

Na nog een erg koude nacht zetten we koers richting het noorden. Dat wil hier zoveel zeggen als “naar de warmte toe”. Onze eerste stop is in het Cedargebergte en na een mooie rit van 2,5 uur rijden we de auto, net als vanouds, op een prachtige kampeerplek. Dat hebben we tijdens onze laatste kampeervakanties in Europa toch echt wel gemist, de ruimte! Gelukkig (en ondanks dat het hier winter is) is het zwembad open. Tess trotseert het water maar komt er toch iets blauwer uit dan ze erin ging. 

We kiezen dus voor activiteiten op het droge en de volgende dag maken we een prachtige wandeling door het Cedargebergte. We komen niemand tegen en genieten van de prachtige natuur en de kinderen van het spoorzoeken. Interessant is de Elephant rock waarvoor je niet eens aan de geestverruimende middelen hoeft te zitten om er een olifant in te zien. Na een wandeling van 3,5 uur komen we weer terug bij de auto waar wij ons toch even hebben afgevraagd of onze kinderen een zonnesteek hadden opgelopen. Ondanks de bevriezingsverschijnselen van de dag ervoor springt Tess, nu met haar broer, weer in het water. 

Het tempo ligt deze vakantie duidelijk hoger dan tijdens onze lange reis. Morgen reizen we al weer verder richting Orange river. Weer een stukje Afrika waar we niet eerder zijn geweest.

Klik hier voor de foto’s

 

 

 

 

** misschien denk je: ”Waarom hebben jullie dan vliegtickets gekocht?” Dat hebben we gedaan na het eerste telefoontje naar de ambassade waarbij men aangaf dat we in Den Haag de boete konden voldoen waarna alles OK zou zijn :-)))

A mini Cape 2 Cape

We rijden een mini „Cape to Cape”: van Cape Agulhas naar Cape of Good Hope en onderweg hebben we een paar interessante stops.

WWW4OR 2014 03 04 10 45 52

De eerste stop is in Hermanus. In het seizoen kun je hier, gewoon vanaf de kant, de walvissen voorbij zien zwemmen. Het is geen walvisseizoen en na lang wikken en wegen hebben Robert en Tess besloten om dan naar witte haaien te gaan kijken. Ze willen met eigen ogen zien hoe het er aan toe gaat bij een „White Shark Cage Dive”. Geïnspireerd door Freek (je weet wel die van Freek op Safari) doen wij het net als hij in Gansbaai.

Robert en Tess stappen niet in de kooi (Tess is te jong) maar kijken vanaf de oppervlakte. Na een kwartiertje varen ben je in Shark Alley en na een aantal minuten zwemt de eerste witte haai voorbij. „Woooooooooooooooooow”, is het eerste dat Tess uitbrengt. Deze beesten zijn echt indrukwekkend. We zien in totaal zo’n 5 witte haaien en stuk voor stuk maken ze indruk. Het zijn prachtige beesten die zich gracieus en rustig door het water bewegen. Ondanks het feit dat de haaien onnatuurlijk „gelokt” worden en het gevoel daarbij nogal dubbel is, is het erg leerzaam.

WWW4OR 2014 03 05 10 36 06

De volgende stop is Stoney Point bij Betty’s Bay. Hier leeft een African Penguin kolonie en ook wij wisten het niet maar deze beestjes worden nog ernstiger bedreigd dan de neushoorn. Het is leuk om de pinguïns te zien zwemmen, zonnen, paren, broeden en waggelen.

Een van de pinguïns waggelt wel heel erg en is volledig gedesoriënteerd. Waarschijnlijk is zij gebeten door een pofadder (getuige haar gezwollen rug). De pofadder is dol op pinguïn-eieren en mamma is de dupe geworden. Een beet van een pofadder overleef je niet.

WWW4OR 2014 03 05 14 40 54

We rijden verder naar Kalkbay en hebben een briljante lunch bij Kalky’s. Dit restaurant midden in de haven is beroemd om zijn Fish-and-Chips en die eten wij dan ook maar. De chaos is aanstekelijk, de serveerster in „viswijf” uitvoering te grappig en het eten erg smaakvol. In de haven spelen de zeehonden met de restanten van de vis uit de aangrenzende markt. Hoeveel leuker kan het nog worden?

Na de lunch gaan we voor nog meer pinguïns. Nu bij Boulders Beach. Dit strand ligt vol met enorme keien waartussen de pinguïns leven. Een deel van dit strand is niet afgeschermd en je kunt werkelijk met je handdoekje naast een pinguïn liggen. Sem en Tess kunnen hun lol niet op.

WWW4OR 2014 03 05 15 47 44

We gaan verder en na een prachtige rit over Cape Peninsula bereiken we Cape Point. Een pittige wandeling brengt ons tot aan de vuurtoren van waar we een prachtig uitzicht hebben op het achterland, de kliffen onder Cape Point en de Cape of Good Hope. Het landschap is ruig en prachtig en een paar honderd meter lager buldert de zee tegen de rotsen. Na een eenvoudige afdaling rijden we naar Kaap de Goede Hoop en bereiken we het meest Zuid Westelijke punt van Afrika. Onze Cape to Cape is afgerond, en hoe!

WWW4OR 2014 03 05 16 40 26

De nacht brengen we door op een camping in Kommetjie. De volgende dag keren we, nadat het schoolwerk erop zit, terug naar Boulders Beach. Bij aankomst worden we wederom aangesproken door een aantal mensen. Dit keer een Amerikaanse familie die zelf 7 maanden op reis is met hun kinderen. Ze vinden onze reis helemaal „amazing” en vragen of ze ons mogen interviewen. Zelf hebben ze een cameraman bij zich die hun reis vastlegt voor een documentaire over reizen met kinderen. Zo filmde hij ook ons gezinnetje en wie weet zitten we binnenkort bij David Letterman ;-).

Hierna hebben wij een erg leuke stranddag tussen de pinguïns. Ze komen even bij je kijken als je op de handdoek zit en zwemmen om je heen zodra je het water in loopt. Zo grappig.

Klik hier voor de foto’s

 

 

 

S34°49.986′ E19°59.995′ | Hoe zuid kan je gaan?

In Afrika kom je niet verder, we hebben het meest zuidelijke punt bereikt: Cape Agulhas. Hier worden oceanen gescheiden. De Indische oceaan stroomt hier zuidelijk (de warme golfstroom) en de Atlantische Oceaan stroomt hier noordwaarts, direct vanaf Antarctica, precies: de koude golfstroom.

WWW4OR 2014 02 28 13 46 06

Het is voor ons een historisch moment. We hebben heel Afrika doorkruist, we komen hemelsbreed niet verder van huis en vanaf hier gaan we terug in de richting van Nederland. We blijven lang genieten van deze bijzondere plek en maken genoeg foto’s. Nadat we het allemaal hebben verwerkt, gevierd en nog meer van die dingen rijden we een klein stukje verder naar het scheepswrak van de Meisho Maru 38 [1982]. Dit is een van de vele boten die de tocht om de kapen niet gehaald hebben. Alleen het voorsteven van dit ooit zeewaardige schip ligt nog te vergaan in de branding.

WWW4OR 2014 03 01 14 55 58

We slapen in Struisbaai, een klein dorpje een klein stukje terug aan de Indische oceaan. Wederom slapen we in de tuin van een Backpacker’s maar dit keer een hele leuke. Er zijn ook campings direct aan zee maar daar wil je nu niet staan, tenminste als je je panty aan wilt houden ;-).

Struisbaai heeft een prachtig haventje met een aantal grote roggen als bewoners. Een van die bewoners heeft zelfs een naam: Paddy. We zien ze regelmatig zwemmen vanuit de leuke bar aan de haven. Deze bar bezoeken we in de korte tijd die we er verblijven gezellig vaak. We eten de lekkerste Calamaris en Hake ooit, drinken bijzondere lokale biertjes (Fraser’s Folly) en Sem en Tess vertonen hun viskunsten in de haven.

WWW4OR 2014 03 01 19 14 51

Scheepswrakken zijn fotogeniek en daarom besluiten wij een „sundowner” bij de Meisho Maru te doen. De zon gaat die avond prachtig onder achter dit wrak en we schieten een paar leuke kiekjes.

Omdat Robert en Sem één van de vissers in de haven een haai hebben zien vangen gaan zij dat ook proberen. Gewapend met Robert’s oude werphengel, een doos sardientjes, tips van lokale vissers en WWW4OR 2014 03 02 12 09 06 en dosis goede moed gaan de mannen nog eens proberen een echte vis te vangen. Bij opkomend tij staan zij in de branding en vangen uiteindelijk weer niets. Wel hebben ze regelmatig beet en zit er slechts nog sardientjes-graat aan de lijn. Na 3 uur zijn de haaien gevoerd en de sardientjes op. De mannen besluiten zich danmaar weer bij de dames te voegen in ja, weer die gezellige bar.

Het zuidelijkste puntje van Afrika is prachtig en met weemoed verlaten we ons zoveelste mooie plekje.

Klik hier voor de kiekjes

National Park Week

Na een heerlijk ontbijt met nog lekkerdere koffie in Port Elizabeth rijden we naar Addo Elephant Park. W.s. is dit het laatste National Park waar we het grotere wild kunnen zien. Na een uurtje sturen rijden we het park in. Addo bestaat uit een aantal delen, in twee delen kan je met je eigen vervoer rijden. Die moeten we hebben ;-).

WWW4OR 2014 02 18 12 10 58

We zijn de gate nog niet door en er staat een grote olifant op de weg. Sem en Tess hebben hun natuurlijke angst voor olifanten nog niet verloren en verzoeken in 30-voud of we even kunnen wachten tot hij van de weg af is. OK, goed dan ;-). Misschien toch niet zo slim om Youtube filmpjes van ongelukken met olifanten en auto’s te laten zien.

WWW4OR 2014 02 18 17 35 27

Rustig rijden we naar de campsite in het park. Deze is prima en we besluiten om twee nachten te blijven. In de middag en ochtenden rijden we door het park. We zien erg veel olifanten met heel veel jongen. Na verloop van tijd ook, toegestaan door Sem en Tess, vlak naast de auto. Inmiddels kunnen we de waarschuwingen van een olifant lezen. Hier zijn ze relaxed.

Naast de gebruikelijke dieren (veel jakhalzen) zien we de Yellow Mongoose, Blue Krane, Stokstaartjes en de “Hup Holland Hup” Buizerd voor het eerst. We houden ons enthousiasme en het besef dat het allemaal een keertje eindig is. Nog een rondje dan maar.

Via het park rijden we er weer uit. We zetten koers richting Stormsrivier (Tsitsikama National Park). We rijden door Addo town en wat een depressieve plek. Het is een grote vuilnisbelt en wat een contrast vanuit haar bevolking met de langsrazende toeristen (campers, caravans, etc.). En om het allemaal nog wat treuriger te maken, het begint te regenen. Gelukkig duurt dat hier in Afrika (op regenwouden na) meestal geen uren achter elkaar. Laat in de middag komen we aan op de campsite aan de zee. 

WWW4OR 2014 02 21 08 12 51

Van bovenop de berg zien we de campsite en aanvankelijk dachten we de parkeerplaats te zien. Beneden gekomen bleek dat de campsite ubergeorganisiert was. De „parkeerplaats” bleek de camping. Keurig geplaveide plaatsen. Nou dan meppen we de haringen wel tussen te tegels. De locatie is echter prachtig. We staan ongeveer in de zee en die slaat nogal wild tegen de kliffen aan de kust. Het water wordt zo’n 10 meter omhoog geslagen. Na een half uurtje zien we hele scholen dolfijnen zwemmen vlak voor onze neus. Wat bijzonder.

WWW4OR 2014 02 21 19 08 04

Wel merken dat we ons zo langzaam meer onder de vakantiegangers beginnen te begeven. Gemiddeld worden we zo’n 15 keer per dag aangesproken door mensen die vragen of we „echt” helemaal uit Nederland zijn gereden. De meeste gesprekken zijn leuk in het bijzonder het gesprek met een Duitse man in een rolstoel. Door een ziekte kon hij niet meer lopen maar een dergelijke reis was altijd zijn droom. We werden op een leuke manier helemaal „uitgehoord”. Bij afscheid vertelde hij dat hij met ons gesprek zijn droom toch nog een beetje waar kon maken. Fijn om daar een rol in gehad te hebben.

We blijven drie dagen, Sem en Tess vermaken zich op de rotsen. we maken een wandeling naar de monding van de Stormsrivier, we wiebelen op de hangbrug en aan de overkant klimmen we naar het uitzicht punt. Het is steil en bloedheet maar het uitzicht is het waard. Na afloop zwemmen we in een klein baaitje (het water wordt al een stuk kouder) en sluiten de dag af met een biertje en een braai.

Klik hier voor de foto’s