Een Defender parkeren in Johannesburg!

Na Zimbabwe zetten we onze terugreis in. Over enkele dagen vertrekt ons vliegtuig naar huis vanuit Johannesburg. In Nederland hadden we al geregeld dat we onze Land Rover bij een guesthouse vlak bij de luchthaven een jaar veilig kunnen parkeren. 

We rijden eerst terug naar Kasane in Botswana. Daar doen we nog een dagje rustig aan en de kids zwemmen nog een beetje. De terugreis vervolgt zich daarna in een rap tempo. We rijden via Nata en Francistown waar we “ouderwets” lunchen bij Nando’s. Robert wil ook even stoppen omdat de Land Rover een beetje begint te mopperen. Bij veel toeren hikt de motor af en toe en Robert ontdekt de oorzaak. Een standaard probleempje van de TD5 motor. Olie in het kabelboompje dat de injectoren aanstuurt. Daar halen we Johannesburg wel mee.

We overnachten net over de grens met Zuid Afrika op een wat vage camping. Hier hebben we onze laatste braai en staand naast het vuur kijken we terug op een hele geslaagde vakantie. Sem en Tess geven deze vakantie allebei het cijfer 9.5 en daar zijn we gelukkig mee. De romantiek van gezamenlijk reizen door Afrika is niet verdwenen al is de wens volgend jaar een paar kilometer minder te rijden dan de ruim 6000 van dit jaar.

Volgend jaar komen we terug en willen we nog een keer naar de Kalahari. Dan zit ook Moremi (Okavango delta) in het plan. Dat we dat ruim een jaar van te voren moeten boeken staat ons tegen maar op de bonnefooi komen we er niet (althans niet als je het een beetje rustig wilt zien). 

Na een koude nacht rijden we de laatste 400 km naar Johannesburg. We parkeren de auto, halen eruit wat er uit moet en maken schoon wat achterblijft. Robert vervangt de kabelboom en rijdt onze Land Rover haar veilige garage in. We spreken met eigenaren Marion en David af dat zij onze auto iedere maand even starten.

David brengt ons naar de luchthaven waarna we blij maar ook wat melancholisch terugvliegen naar huis.

Klik hier voor alle foto’s van 2017.

Something completely new: Zimbabwe!

Na een korte rit staan we aan de grens met Zimbabwe. Leuk, we gaan een voor ons nieuw land bezoeken. We parkeren de auto voor de deur van ‘Immigration’, de drukte valt mee. We staan nog maar net in de rij als die ineens wel serieuze proporties begint aan te nemen. Dit is de grensovergang voor dagtochtjes naar de Victoria falls en de uitstroom voor vandaag lijkt vlak achter ons te beginnen.

Na een half uurtje rijden we Zimbabwe in en besluiten eerst even Victioria Falls te bezoeken voor wat laatste boodschappen. Daarna is Hwange National Park de bestemming. We zijn nog geen 3 minuten in Zimbabwe en worden aangehouden voor een politiecontrole. Nu doet iedereen erg angstig over de politie in Zimbabwe en hun zoektochten naar de kleinste redenen om (onterechte?) boetes uit te schrijven. Bij deze en de 2 andere controles tot aan Victoria Falls was er niets aan de hand. We hebben een rijbewijs, een Carnet de Passage, verzekering, twee brandblussers, een aantal gevaren driehoeken, de lampen werken en de remmen nog en last but not least we kunnen nog vriendelijk lachen ook ;-).

Zimbabwe is anders. Het is zo goed als failliet. Meer dan 90% van de bevolking is werkeloos en dat merk je. Terwijl Tamara een paar kleine boodschappen haalt raken Robert en Tess aan de praat met Chris, ooit een succesvol muzikant, die nu origineel maar waardeloos Zimbabwaans geld probeert te verkopen. Heel schichtig geeft hij zijn mening over Mugabe, wel een beetje eng om dat te doen dus. We kopen geen geld maar geven hem een broek voor zijn dochter en een appel. Ook Chris waarschuwt voor de politie. Wat is dat toch?

We draaien de hoofdweg op en worden direct aangehouden. Nu niet voor een controle maar om een boete in ontvangst te nemen. Huh? “You didn’t stop at the stop sign!”. Hmmm, theoretisch is dat correct. We vragen en krijgen een officieel proces verbaal.

Na 2 uurtjes rijden we Hwange National Park binnen. Direct zien we veel olifanten, dat belooft wat. Een half uurtje later zetten we onze tent op de rand van de vallei. Het uitzicht is prachtig, beneden lopen eveneens veel dieren. Een ding is jammer, Tamara’s arm begint steeds meer pijn te doen. Het zeurde al een aantal dagen maar nu lijkt de pijn echt door te zetten.

De volgende dagen rijden we door het park en zien niets meer van de dieren van de dag ervoor. W.s. ligt dit een beetje aan onze timing, tegen de tijd dat wij dan eindelijk op pad zijn is er nergens meer een olifant te bekennen. Bij de waterpoelen zien we wel veel impala’s, springbokken, zebra’s en nijlpaarden. Wat wel top is dat we amper anderen tegenkomen.

Na 3 dagen rijden terug naar Victoria Falls. We willen de watervallen nu eens vanuit Zimbabwe zien. Aan deze kant ligt immers de hoofdwaterval. Aan het einde van de middag bezoeken we de watervallen en deze zijn indrukwekkend. Vooral met de laagstaande zon die zorgt voor een regenboog in de opgeworpen waterspray. 

We blijven hier 1 nacht. Die maken we dan ook helemaal mee ;-). Het is zaterdagavond en met de lokale kroeg op de camping is het een beetje rumoerig. Ook heeft Tamara erge last van haar arm. Het lijkt alsof er een serieuze slijmbeursontsteking aan het ontstaan is. Als de zon opkomt en wij, na een verse espresso wakker genoeg zijn, rijden we terug naar Botswana.

Klik hier voor de foto’s.

Ps: nog even terugkomend op de politiecontroles. Bij geen van de controles die wij gehad hebben hadden we een vervelende ervaring.

 

Olifanten olifanten en nog eens olifanten

Door ons vroege vertrek uit de Central Kalahari komen we, na korte bezoekjes aan Rakops en Gweta, vroeg aan bij een voor ons bekende overnachtingsplaats: Planet Baobab. Dat is mooi want er speelt wat achterstallig onderhoud aan de auto op. De laatste remactie in de Kalahari klonk vrij verontrustend en sinds een paar dagen heeft onze drinkwaterpomp er ook geen zin meer in. Misschien die oude pomp dan toch maar eens vervangen. 

Sem en Tess springen na aankomst direct in het zwembad. Tamara ontspant met een boekje en helpt Robert af en toe met zijn Land Rover yoga. Iedereen vermaakt zich, de reparaties lukken en in de avond gaan we op luxe. We eten mee.

De volgende dag hoeven we maar een klein stukje verder. We rijden naar Elephant Sands. Daar kruist onze route de route van vrienden Peter, Astrid, Thomas en Marjet. Leuk om elkaar hier te ontmoeten, bij te praten en biertjes te drinken.

De dag erop rijden we vroeg verder naar Chobe National Park. Een van de mooiste plekken die we tijdens onze vorige reis hebben bezocht. Een aantal keren bezoek we het park. Met de auto en de boot. Het was fantastisch weer zoveel wilde dieren te zien. Olifanten, olifanten, olifanten, buffels, nijlpaarden, antilopen, bavianen en krokodillen. En 3 leeuwen pups die, zonder dat moeder dat doorhad, een beetje aan het rondlopen waren.

En na al die jaren zien we eindelijk eens jagende leeuwen. Ook al was de jacht zo voorbij, het maakte op iedereen diepe indruk. Helaas voor de leeuwen mislukte deze poging. Een poging die overigens redelijk suïcidaal was, twee vrouwtjesleeuwen tegen een ‘bachelor herd’ van  mannelijke buffels. 

Na enkele dagen genieten verlaten we Kasane en zetten koers naar een voor ons nieuwe bestemming: Zimbabwe. 

Klik hier voor de dierenplaatjes.

 

 

CKGR | Lunch is coming your way!

Central Kalahari Game Reserve - Diesel leak in Ghanzi

Lekker slim om net voor de grens al je Namibische dollars nog even aan diesel te verbrassen. Daar staan we dan in het niemandsland tussen Namibië en Botswana. De verplichte roadtax kunnen we betalen in Botswaanse Pula, Zuid Afrikaanse Rand of Namibische dollar. Laten we die nu allemaal opgemaakt hebben. Credit cards werken niet en de US dollars die we wel hebben neemt de taxmevrouw niet aan.

Gelukkig zijn we in Afrika en zijn daar zijn de mensen wel te porren voor alternatief scenario. We proberen een dealtje te maken met een biljet van 20 USD. De mannen bij het checkpoint konden die niet wisselen in Pula, te veel. Gelukkig wilde een van de douaniers, een pittige Botswaanse in felgele jurk en hoge hakken, wel samen met haar collega’s voldoende Pula verzamelen. Fijn, de roadtax werd betaald en het gele jurkje reed graag nog even mee naar het eerste dorp. Natuurlijk kan dat :-).

Central Kalahari Game Reserve - on our way!

We zijn al even op weg naar Ghanzi als Sem zegt diesel te ruiken. We stoppen en zien dat de zijkant van de auto onder de diesel zit. Onze extra dieseltank lekt. Niet zo mooi, we willen dwars door Central Kalahari Game Reserve (CKGR) rijden en dan wil je wel dat je brandstof in de tank blijft. In Ghanzi repareren we de dieseltank provisorisch met een stuk binnenband, vullen we de watertanks, regelen hout voor het kampvuur en halen de laatste boodschappen.

Central Kalahari Game Reserve - Camp near Xade

Op weg naar de Kalahari blijkt de tank dicht genoeg en na 10 minuten draaien we de weg af. Nog 30 minuten later rijden we op een diep zandspoor dat nog ruim 100km doorgaat. We laten de banden leeglopen en rijden 2,5 uur door tot aan de Xade gate. Het spoor ligt vol verse Olifanten keutels. De Land Rover is hard aan het werk maar we komen niet vast te zitten. We registreren ons bij de gate en rijden de 2 kilometer terug naar onze kampeerplek voor de nacht. We zetten de tenten op en eten vroeg.

Central Kalahari Game Reserve - Spoorzoeken

Bij zonsondergang staan bij iedereen de zintuigen op scherp. We zitten helemaal alleen in leeuwen-, luipaarden-, olifanten-, hyena- enzovoorts gebied. Het kampvuur gaat aan, niemand plast meer alleen en we pakken af en toe de zaklamp om te ontdekken dat het geritsel uit de struiken van muizen komt. Precies, een leeuw maakt geen herrie als hij je op komt eten.

Central Kalahari Game Reserve - Oryx

We hebben een fijne nacht zo hoog op de auto. De regenhoezen zijn van de daktenten af en we kijken door het muskietengaas naar de sterren. Het is erg koud maar ook erg bijzonder om zo te mogen liggen. De nacht is op het gehuil van een enkele hyena en wat jakhalzen na bijzonder vredig.

We slapen uit en na het ontbijt zetten we koers richting de Piper pan. Een ritje van 70 kilometer waar we 3 uur over doen. Af en toe bestaat het spoor uit diep zand met af en toe wat hoge “middle mannetjies” maar de Defender rijdt er soepel over. Het landschap verandert van doornige struiken steeds vaker in een gouden grasvlaktes. Onderweg zien we springbokken, gemsbokken, struisvogels, cory bustards, secretarisvogels, grondeenhoorns, jakhalzen, gnoe’s en van allerlei kleinere vogels. Geen katjes.

Central Kalahari Game Reserve - Bat Eared Fox

De plek bij de Piper pan is prachtig en na een korte check rijden we naar een poel waar erg veel dieren staan de te drinken. Wij drinken ook wat en besluiten daarna een rondje Piper pan te doen. We realiseren ons dat, als er zoveel “prooi” op 1 plek geconcentreerd is en het het droogseizoen is, er ook wel wat roofdieren moeten zijn.

We maken ons kamp, steken het vuur aan en hebben een lekkere braai. De familie is al wat relaxter dan de eerste avond maar we laten onze kinderen nog steeds geen avondwandeling maken. Het koelt snel af maar het vuur en de Rotterdamsche port houden ons warm. De port zorgt er ook voor dat we, ondanks het nabije gebrul van de leeuwen, prima slapen.

Central Kalahari Game Reserve - Camp @ Piper Pan

De dag erna rijden we naar de Leopard pan. Een rit van ruim 100 kilometer die we op het gemak en in 5 uurtjes rijden. Onderweg zien we alle beesten die we de dag ervoor ook zagen maar nu ook een jagende jakhals. Hij trekt zich niets van ons aan en springt boven op een knaagdier dat hij vervolgens smakelijk oppeuzelt. Ook zien we een voor ons nieuw dier: de “bat-eared fox” maar helaas verder geen roofdieren.

Central Kalahari Game Reserve - Camp @ Leopard Pan

Aangekomen op de overnachtingsplek bij de Leopard pan stapt Tamara precies 5 minuten uit. Er hangt een enorme bijenzwerm in de lucht en ze hebben het vooral op Tamara voorzien. Doordat het de droge tijd is zijn de beestjes wanhopig op zoek naar vocht. Omdat Tamara zo van bijen houdt, zwaait ze erg met haar armen waardoor ze gaat zweten … et voila, cirkeltje rond … ga jii maar in de auto zitten ;-). We hebben een onrustige lunch en rijden vervolgens naar de Leopard en Sunday pan en checken een waterpoel waar veel gemsbokken staan te drinken. Na zonsondergang rijden we terug naar de plek en zien dat we, met onze vieze pan met laagje water zo’n 300 bijen hebben gevangen. De vogels hebben een feestmaaltje.

Central Kalahari Game Reserve - Our Landy

De laatste avond in de Central Kalahari is aangebroken. We maken een kampvuur en zetten thee (met chocola). De port is op en een biertje is wel erg koud. We genieten van het moment en gebruiken onze kalahari-schijner (omgebouwde verstraler) op zoek naar reflecterende ogen. Helaas zien we geen katjes en horen ze in de nacht ook niet meer. Het is een jakhals die het enige geluid maakt.

De volgende dag rijden we met zonsopgang weg, we willen de bijen voor zijn. Het is koud maar ook bijzonder mooi om de zon op te zien komen over dit prachtige landschap. Twee uur later ontbijten we met worstjes bij de Matswere gate en zetten koers richting Gweta.

Dit bezoek aan de Central Kalahari was een kort maar een bijzonder avontuur. Ook al hebben wij geen grote roofdieren gezien, we weten zeker dat zij ons wel gezien hebben. We will be back!

Klik hier voor de CKGR foto’s!

Namibië: zijn we er nu al?

Namibië - Orange River

De rit van Cedarberg naar Orange River is lang. 560 kilometer rijd je in Afrika niet zomaar. Zeker niet met een Land Rover, zeker niet door de bergen en zeker niet met windkracht 8 tegen. Maar de rit is prachtig en de afwisseling in het landschap groot. Als we na 7 uur rijden voor de grens met Namibië staan en onze GPS zegt dat we nog 10 kilometer door moeten rijden zijn we toch een beetje verbaasd. We slapen vannacht in Namibië en niet in Zuid Afrika. Waar een halve voorbereiding al niet goed voor is. Verrassingen dus! 😉

Namibië - Orange River

Nadeel van een grensovergang bij sluitingstijd is dat je zelf inmiddels ook geen zin meer hebt in alle poespas. Dat viel gelukkig mee, we waren er in een half uurtje doorheen. We vonden een mooie plek aan de rivier, de tenten stonden in een mum van tijd en onze braai kon voor de eerste keer aan. Hadden we mooi even de tijd om te verwerken dat het Zuid Afrika is dat aan de overkant ligt.

Namibië- Kokerbomen

De volgende dag stond na een rustig ontbijt en een ontluikende natuurfotograaf sessie van Tess weer in het teken van beweging. Nou weten de mensen die ons kennen dat we geen dag zonder sporten kunnen maar we vonden onszelf wel wat fanatiek. Voor we het wisten zaten we in twee kano’s en trotseerden we de Orange river. Een van de weinige rivieren die het continent aan de westkant verlaat. Zo ver zijn we niet gevaren maar het was prachtig en grappig om van het ene naar het andere land te varen. Toen de tegenwind weer opstak moesten we uiteindelijk direct langs de waterkant terugvaren. De wind was zo sterk dat we onze kano’s niet recht konden houden.

Namibië - Sossusvlei

Ook al waren we in 2013 al in Sossusvlei geweest, dit jaar wilden we terug. Destijds hadden we te weinig gezien omdat Sem hoge koorts kreeg en wij hem uit de hitte van 46 graden wilden halen. Dat werd destijds Lüderitz, daar was een arts en daar was het koel. Nu is het winter en relatief koel dus we gaan de vlei nog eens in. Onderweg daar naar toe zijn we gestopt bij het Kokerbomenbos. Bijzondere en beschermde planten die alleen in de Karoo en Zuid Namibië voorkomen. Prachtig hoe de kokerbomen bij een ondergaande zon kleuren. Na zonsondergang was het de sterrenhemel die opnieuw indruk op ons maakte. Zo vol met daarin de heldere lichte band van de melkweg. Het kampvuur en een braai maakten de avond compleet.

Namibië - Deadvlei

Op weg naar Sossusvlei kwamen de gravelwegen weer terug. Daar hebben we in 2013 ruim 6000 km over gereden en toch moesten we er weer aan wennen. Te meer omdat de auto, door een veranderd vacuüm van de ingebouwde kast van binnen stoffiger was dan van buiten. Gelukkig: weer wat te klussen. Sossusvlei was overigens nog steeds indrukwekkend. Nu hebben we een van de duinen beklommen (dat zeg ik: sportief!) waarbij onze longen er zo af en toe uithingen. Vanaf de top was het uitzicht fenomenaal. Als één van jullie het idee heeft daar ook heen te gaan voel even in het zand of je de telefoon van Tess kan vinden. Die is ze al rennende verloren. Met een treurige dochter zijn we verder gereden en heeft een selectie van de groep (u mag vragen stellen) de wandeling naar Deadvlei gemaakt. Prachtig!

Namibië - Naukluft in the morning

Na alle kilometers die er al opzitten (bijna 2000) kiezen we ervoor de komende 2 dagen te chillen aan de Tsauchab rivier. Dat klinkt frisser dan het is (deze staat droog) maar is het wel in een prachtig deel van Naukluftgebergte. De kampeerplek is erg afgelegen en iedereen is direct relaxed. Behalve Robert: die plakt eerst nog een half rolletje Ducktape in de auto tegen het stof.

Via Windhoek, waar Sem en Tess onze voetbalmeiden live kampioen zien worden rijden we richting Botswana. 

De foto’s van Namibië vind je hier.